Het afgelopen weekend moet een van de vreemste weekende van mijn leven zijn. Ik maak nu muziek in bandjes sinds ik 15 jaar oud was. Een sinds ik voor het eerst een podium op ging, ik denk dat ik 16 was, ben ik niet meer zo zenuwachtig geweest voor een optreden als de afgelopen twee weken.
Het alles of niets gevoel heeft mijn leven wel een beetje overheerst deze dagen
Tijdens de laatste repetitie speelde ik mijn middelvinger kapot. Dit gebeurt wel vaker, maar nog nooit terwijl er zoveel op het spel stond. Gelukig had mijn moeder een oplossing: Compeed blaarplijsters. Deze dingen zijn bij deze door mij heilig verklaard. Dat in combinatie met een gigantische dosis pijn stillers (iets meer dan de voorgeschreven maximum dosering) zorgde er voor dat ik zowel 15 als 16 Juni op kon treden.
Allebei de dagen waren wedstrijden. Allereerst 15 Juni. De finale voor een plaats op BestFest (1 september 2007). Helaas speelde we voor een lege zaal omdat we iedereen al uitgenodigd hadden voor de grote zaal van 013. Ook de andere bands hadden geen publiek bij en de PR vanuit de organisatie was nihil. Maar we rockte. Het was een heerlijke warmdraaier voor ons grote optreden.
Have a Go Heroes won de Jury prijs en speelt dus op BestFest. Omdat er geen publiek was om de publieksprijs te uit te reiken heeft de jury het voorstel gedaan alle drie de bands door te laten gaan naar BestFest waar we dan ieder 30 minuten krijgen i.p.v. 45 minuten voor twee bands. Omdat wij toch niet de kwaadste zijn, zijn we hiermee accoord gegaan. Dit optreden was erg geruststellend, ik wist zeker dat we klaar waren voor 013 en heb dus heerlijk geslapen.
Van zenuwachtig was ik gegaan naar een heerlijke natuurlijke High. Helemaal klaar voor de grote show. Na de soundcheck kregen we te horen dat we als laatste band speelde. Hiermee liepen we het risico dat we voor minder publiek zouden staan maar we kregen wel de toezegging dat we een toegift mochten doen als alles op schema lag. We waren de tweede band die de sound-check deed, dus voor ons volgde een echte lange tijd wachten. Tijd die besteed hebben met het rondhangen in het centrum van Tilburg en het bouwen van onze merchandising stand. (tot een uur of 18.00) gevolgd door meer wachten. Een voor een druppelde vrienden en familie binnen. In het begin kocht nog niemand iets. Maar in de tijd daarna (ik was aan het rondwandelen) zijn er toch heel veel shirts verkocht. Meer hierover verderop in dit verhaal.
Uiteindelijk naderde ons tijdstip om te spelen. Dus we zijn backstage gegaan en hebben een kleedkamer leeggeruimd van rondhangende muzikanten van andere bands zodat wij ons konden gaan voorberijden. Helaas was het bij de kleedkamers niet rustig te krijgen waardoor we uiteindelijk in de loading dock van 013 terecht zijn gekomen. Toen ging het vlug.
Op het moment dat wij het podium op liepen begon de zaal te juichen. Echt supergaaf. Ik had me voorgenomen niet te snel de zaal in te kijken om mezelf niet zenuwachtig maken, maar met dit gejuig moest ik echt even kijken. Ik zag een zee van mensen met de tekst Hero op hun borst (onze shirts). Dit was echt een kippenvel moment.
Natuurlijk gingen er weer dingen mis. Ik had geen signaal van mij draadloze zet naar de versterker, wat even voor paniek zorgde maar vlug opgelost werd. En toen konden we los.
Op dat moment liep het optreden als een trein (op de opname naderhand hoorde ik toch wel erg veel fouten). Maar het was wel moeilijk. Al in het tweede nummer speelde ik mijn blaar pleister kapot, en daarna liet er tijdens het optreden steeds meer vel van mijn vinger los. De laatse twee nummers was echt verbijten om door de pijn heen te kunnen spelen. Het publiek uit hun dak horen gaan was fantastisch. Er werd op een gegeven moment zelfs meegezongen. Dit maakte alles de moeite waard
Helaas werd de beloofde toegift ons weer ontnomen door de presentator die zo slecht Engels sprak dat ik niet eens met hem in discussie kon.
Vervolgens was het de zaal in en weer wachten, maar nu op de jury. Toen we de zaal binnen kwamen werden we weer met groot gejuich ontvangen. Echt een kick. Helaas kwam daarna de klap. We zaten bij de laatste acht bands die door de vakjury beoordeeld zouden worden. Toen begon men de lijst op te lezen van acht naar een, daar kwam de klap toen we op nummer vijf onze naam hoorde. Ik had echt verwacht dat we verder zouden komen. Om ons heen stonden familie en vrienden. Toen ik op hun gezichten ook dezelfde teleurstelling zag die ik voelde, werd het me teveel en moest ik weg om niet terplekke in janken uit te barsten. Vooral dat iedereen stil werd, het leek alsof de helezaal verstomde voordat er een aantal mensen de jury uit begonden te joulen.
Toen ik terug kwam stonden veel van deze mensen nog te wachten en kreeg ik schouderklopjes en knuffels. Het was echt fantastisch. Helaas kon dit de teleurstelling (nog) niet drukken. Emergenza is voor ons voorbij, we gaan niet naar Duitsland.
Na het horen van de opnamen besef ik me dat we beter hadden kunnen spelen. Ik heb fouten gemaakt door de pijn aan mijn hand. Jasper zat er een paar keer helemaal langs. Ik weet niet of dat aan de zenuwen lag of aan het lange wachten.
Er waren wel een paar leuke opbeur momentjes. Een van deze momenten was de camaraman van RTL4 (die volgden NineVolt, de winnaar uit Amsterdam door het hele emergenza gebeuren, de uitzending is maandag in 4inhetland) die liet weten compleet verbaasd te zijn dat wij niet bij de laatste twee bands zaten. Ninevolt zat hier wel bij, en hij had ons daar ook verwacht.
Ook Jeroen (de emergenza promotor verantwoordelijk voor Nederland en Belgie) liet weten dat de uitslag hem volledig verbaasd heeft. Hij vond dat de Jury zeer vreemde beslissingen genomen had.
Toch geprobeerd om zo snel mogelijk naar huis te kunnen en uiteindelijk weg dacht ik niet te kunnen slapen. Ik heb thuis een DVD aangezet en ben vrijwel meteen op de bank in slaap gevallen. tien minuten later werd ik wakker en ben ik maar naar bed gegaan. Om vanmorgen met een kater wakker te worden (en dat zonder een druppel alcohol in mijn bloed). Met tegenzin de computer aangezet en toch nog even naar de emergenza site. Iets dat ik het afgelopen half jaar toch bijna dagelijks had gedaan. Mischien dat er Jury raporten opstonden, zodat ik kon zien hoe deze eikels tot dit besluit waren gekomen. Tot mijn verbazing vind ik iets anders. Emergenza heeft niet de Jury uitslag gepost, maar de uitslag van de stemmen van het publiek.
FINAL n° 1 - za, juni 16 2007 |
013 - The Choice Veemarktstraat 44 - Tilburg |
| | Pop Rock Alternative | 152 | | | Alternative rock | 83 | | | Other... | 80 | | | Punk rock | 67 | | | Natural rock | 64 | | | Gothic Metal | 63 | | | Funky rock | 60 | | | Funky rock | 60 | | | Death Metal | 59 | | | Stonerrock | 59 | | | Melodic Metal | 55 | | | Metal core | 41 | 22:10 | | Rock | |
|
Ik kan maar een ding zeggen.
Iedereen die erbij was: Heel heel heel erg ongelofelijk bedankt. Gert zei het al aan het einde van ons optreden: ‘Jullie zijn te gek, jullie zijn echt helden’. En dat kan ik alleen benadrukken. Jullie zijn mijn helden. We hebben echt een morele overwinning dankzij jullie. We moeten maar eens gaan kijken naar een manier om jullie allemaal bedanken.
Alle gave reackties op LJ's maken dat ik nu alweer zin heb om ergens anders gewoon te gaan klappen. Alle reacktie die ik gevonden heb en die nog niet in mijn vriendenlijst stonden heb ik toegevoegd. Als je ergens nog meer reackties tegen komt, geef me dan even een tip. Ik wi ze erg graag allemaal lezen.
Van zoveel van jullie heb ik al gehoord dat jullie het echt gaaf vinden (niet alleen omdat ik in dit bandje zit). Ik wil daarom ook iedereen oproepen die graag op de hoogte blijft om even contact met me op te nemen. Dan gaan we zorgen dat er een mailing list komt. Onze zanger maakt deze dan op een manier dat de veiligheid van jullie e-mail adressen gewaarborgd is.
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
happy
aggravated
depressed
nervous